WK 2022: Zoe Bäckstedt verpulvert concurrentie in tijdrit junioren vrouwen
Zoe Bäckstedt heeft zoals verwacht de wereldtitel tijdrijden bij de junioren vrouwen gegrepen. Het Britse monstertalent verwees Justyna Czapla en Febe Jooris naar zilver en brons.
Bäckstedt, die begin dit jaar ook al het WK veldrijden voor junioren op haar naam schreef, moest vorig jaar op de tijdrit haar meerdere erkennen in de Russische Alena Ivanchecko, maar zij koerst sinds dit jaar bij de elite-vrouwen. De in Wales woonachtige renster won het Brits kampioenschap, maar ook de tijdritten in de twee Nederlandse UCI Nations’ Cup-manches (Omloop van Borsele en de Watersley Challenge) won ze overtuigend. Niemand die er dan ook aan twijfelde of ze de titel zou pakken.
En Bäckstedt maakte het helemaal waar. Ze dook als enige onder de twintig minuten en zelfs de grens van de negentien minuten wist ze te slechten. Met een tijd van 18’36” was ze ruimschoots de beste.
Met Xaydée Van Sinaey (tweede in de tijdrit van de Watersley Challenge) en Febe Jooris (derde op het EK tijdrijden in Anadia) had België twee potentiële ijzers in het vuur. Namens Nederland startten Anna van der Meiden (vierde op het WK tijdrijden van 2021) en Nienke Vinke (Nederlands tijdrit- en wegkampioen) ook niet zonder ambities.
Czapla, regerend Europees kampioen tegen de klok, was de best of the rest. Zo’n dertien seconden had ze voorsprong op Jooris, die net als op het EK de nummer vier nipt voor wist te blijven.
Op een zucht van brons moest Van der Meiden genoegen nemen met plaats vijf. Vinke had twee seconden langer nodig voor de 14,1 kilometer lange proef, goed voor plek zeven. Van Sinaey werd uiteindelijk 23ste.
Prachtige prestatie van Zoë maar als je vergelijkt, neem dan het complete plaatje mee.
En het feit dat zij qua omkadering waarschijnlijk al een stuk verder is dan haar concurrentes. Natuurlijk ook weer omdat het een monstertalent is, en ploegen voor haar in de rij stonden. Zeker bij de dames junioren is nog lang niet alles zo professioneel als bij sommige jongens op die leeftijd, die vaak al zijn opgevist door allerlei profploegen om in het opleidingsprogramma mee te draaien.
Twee belangrijke factoren die het grote verschil veroorzaken dus.
Ik vind dat Ine het over het algemeen aardig en steeds beter doet, maar ik word telkens weer getroffen door een diep medelijden omdat ze Van Gucht telkens weer bij de les moet proberen te houden als hij onzin uitkraamt of, nog vaker, over van alles aan het leuteren is behalve de koers.
Alleen is er bij de vrouwen geen beloftencategorie met afzonderlijke wedstrijden.